Een eerbetoon aan Ome Pim

gallery/ome pim

December 2018

Ome Pim, wat een bijzondere man. Hij leeft al enige jaren niet meer maar ik maakte kennis met hem in een sessie met een cliënte. Ik noem haar Marian.

In de sessie kwam Marian in contact met haar inmiddels overleden moeder. De relatie tussen beiden was moeizaam. Toen ze in de sessie aan haar, ook overleden, moeder vroeg waarom ze haar geen liefde had kunnen geven, sloeg moeder haar ogen neer. De reden bevestigde een vermoeden dat Marian al had: de vader van Marian was niet haar biologische vader. Dat was ome Pim, een familielid.
Inmiddels "zag" ik een man van nabij. Hij was heel aanwezig, maar niet op een vervelende manier. Toen ik dit aan Marian vertelde, bleek ze de aanwezigheid van deze persoon al te hebben gevoeld. Het was ome Pim. Ze vroeg of hij haar vader was en hij bevestigde dit: hij was haar biologische vader.

Marian begon te vertellen hoe bijzonder ome Pim was. Als kind werd over hem gezegd dat hij dom was, hij had moeite met lezen en schrijven. Het had voor hem dan ook geen zin om naar school te gaan. En omdat hij de stille aanwezige in een groot, druk gezin was, werd hij niet voor vol aan gezien. Hij telde niet echt mee, werd niet serieus genomen.
Voor menigeen zou dit reden zijn tot bitterheid en zelfbeklag. Maar niet voor ome Pim. Hij leefde zijn leven op zijn manier: hij reisde de wereld over en las filosofische boeken.
In de sessie bleek dat hij, toen hij nog in leven was, wist dat Marian zijn dochter was. Dit verklaarde zijn aanwezigheid op belangrijke momenten in haar leven zoals bij haar diploma-uitreiking.

In de weken voorafgaand aan de sessie waren er bij Marian al herinneringen aan hem boven komen drijven. Dat hij sinasappeltjes voor haar perste als ze bij oma en hem logeerde, de mooie gesprekken en zijn oprechte interesse in haar.
Nu begreep ze waar deze herinneringen vandaan kwamen. Het was de aanloop naar hun hereniging in de sessie.
Ik vind het bewonderenswaardig dat ome Pim het geheim zo waardig heeft gedragen en op zijn manier voor zijn dochter heeft gezorgd. Op afstand. De tijd waarin zich dit afspeelde en de christelijke achtergrond van de familie maakten het onmogelijk dat het geheim geopenbaard werd.

Het was voor mij magisch om de aanwezigheid van ome Pim te ervaren: hij heeft een groot, warm hart vol met onvoorwaardelijke liefde. Een prachtmens! Het is bijzonder dat hij in zichzelf is blijven geloven zonder daarbij zijn familie te willen overtuigen. Waar we door oude pijn vaak van alles zeggen en doen, in een poging om erkenning ontvangen, "was" ome Pim gewoon. Niet DOEN maar ZIJN. Een voorbeeld voor ons allemaal. Ik voel me dankbaar en vereerd dat ik hem heb mogen leren kennen.
Marian ervaart in haar dagelijks leven zijn energetische aanwezigheid, hij is het lichtje op haar pad. Hij helpt haar om onvoorwaardelijke liefde toe te laten, iets wat voor haar nog geen vanzelfsprekendheid is. Zoals dit meesten voor ons een les is om te leren.
Ik maak een diepe buiging voor ome Pim.

***