De sessie van Isabel

gallery/koopman

Januari 2019

In dit blog geef ik een inkijkje in de sessie van Isabel. Isabel heeft op dit moment geen werk en dit baart haar zorgen. Daarnaast vindt ze het moeilijk om contact te leggen met nieuwe mensen nadat ze een aantal nare ervaringen heeft opgedaan met collega's. Ze merkt dat ze vast loopt en voelt aan dat de antwoorden op een dieper niveau liggen.
Voor degenen die niet bekend zijn met gnostische sessies: tijdens een sessie zijn mensen helder en bewust. Ze bevinden zich in een andere bewustzijnstoestand, maar zijn niet onder hypnose. De client ervaart waar de blokkade zich bevindt en hoe deze is ontstaan. Ik stem me af op het energetisch veld en ben in staat om te volgen wat er gebeurt.

Deze sessie was bijzonder, omdat we terug gingen in de tijd en we een gedetailleerd beeld verkregen van de situatie destijds: naar de gouden eeuw. Bovendien was de informatie heel duidelijk doordat Isabel geen weerstand had en toe liet wat zich aandiende.
Met toestemming van Isabel, niet haar echte naam, deel ik deze sessie. De thema's zijn herkenbaar voor veel mensen: hoe sta je in het leven, wat zijn je angsten en hoe is je houding naar anderen toe? Een mooie boodschap uit het verleden van een bijzondere man.

Isabel voelt dat er iets samen knijpt onder haar longen. Daar zit een dikke houten plank, deze deelt haar lichaam in tweeën. Ze vraagt wanneer deze plank is ontstaan. Hij is ontstaan in een ander leven, zij was ooit deze man.
Ze was een koopman in de Gouden Eeuw, rond 1700. Hij importeerde van alles en was altijd druk aan het werk. Langzaam wordt het beeld van de koopman duidelijker.
Hij heeft een felgekleurde fluwelen pet op met veertjes en zijn kleding was rood met geel. Hij heeft een heel aardig voorkomen: joviaal, vrolijk en lief. Hij is aardig, iedereen mag hem. Hij heeft veel aanzien. Hij heeft plezier in wat hij doet en is voor iedereen lief. Hij is stevig in zijn doen en laten, een kordaat man. Hij kan alles regelen. Daarmee oogst hij bewondering.

Isabel voelt veel warmte bij hem. Ze geeft hem een dikke knuffel. Ze vraagt aan hem waarom hij zoveel geluk heeft in het leven. Hij zegt dat hij het uitstraalt omdat hij zoveel liefde geeft. Al het goede komt naar hem toe. Hij laat het haar zien omdat ze dit moet leren. Hij zegt: "kijk, als je het zo doet gaat het beter".
Isabelle vraagt hoe zij dat moet doen. Hij antwoordt: "lach eens wat meer, geniet van het leven. Kijk naar al het moois".
Hij is een heel dankbare man.
De koopman lacht en slaat op haar schouder. Hij biedt haar een glaasje wijn aan. Hij zegt: "geniet nou eens". En schudt haar een beetje door elkaar. Zij vraagt aan hem waarom het haar niet lukt om op deze manier in het leven te staan. Hij antwoordt: "je bent te veel bezig met jezelf en anderen. Je moet je niet zo druk maken over wat anderen van je vinden. Je bent goed zoals je bent". Hij heeft pretoogjes.

De koopman straalt veel warmte uit. Hij heeft zo'n fijne energie, alsof ze zich aan een vuurtje warmt.
Ze vraagt hoe ze dit moet doen. Hij antwoordt: "ga eerst maar eens tot rust komen. Doen wat je leuk vindt. Kalm aan, alles op zijn tijd. Jij weet wanneer je er klaar voor bent. Maak tijd voor jezelf. Tijd maken is heel belangrijk. En gun jezelf die tijd".

 

Deze lieve koopman leeft nog voort in haar systeem, hij maakt deel uit van haar ziel. Hij schuilt in een klein plekje. Ze vraagt hem hoe zij in het dagelijks leven contact met hem kan maken, met dit deel van zichzelf.
Hij antwoordt: "ik ben er gewoon. Je hoeft maar aan mij te denken en ik ben er voor je".
Isabelle vraagt waarom ze er tot nu toe niet bij kon. Haar hoger zelf maakt haar duidelijk dat ze er bang voor is. Omdat dit deel van haar makkelijk contact legt met anderen. In dit leven is ze bang dat ze dan ook slechte mensen uitnodigt. Bovendien is ze bang voor dit liefdevolle deel van haar. Het is te veel liefde en ze is bang dat mensen dan te veel van haar verwachten.
Ze ziet dat de koopman hier geen last van heeft. Tegen de zogenaamde "slechte" mensen is hij aardig, hij groet ze. Maar laat ze vervolgens links liggen. Hij hecht er geen belang aan.
Ze realiseert zich dat ze deze angst los moet laten. Anders komt ze niet verder.

Ze haalt de houten plank uit haar systeem, ze hoort dat deze niet meer nodig is. Ze besluit om hem in de fik te steken. Er komen hoge vlammen.

 

De koopman komt weer in beeld en zegt: "je mag hard werken, maar pas op jezelf. Ook al brengt het harde werken je veel, het kan je te veel kosten". Hij heeft spijt dat hij te weinig bij zijn vrouw en kinderen was, hij was altijd onderweg. Hij kon moeilijk kiezen tussen thuis en zijn werk. Hij had moeite met keuzes maken, alles was leuk.
Het werk was dynamisch, hij kreeg er veel energie van.Thuis was er de alledaagse realiteit. Hij vond de verplichtingen thuis minder leuk. Hij hield wel van zijn gezin. Zijn vrouw voelde zich alleen en trok aan hem. Hij wilde zich vrij voelen.
Hij zegt: "keuze hebben is heel belangrijk"."Jij hebt keuzes genoeg, benut alles. Je hebt alle vrijheid van de wereld. Pak die en doe er wat mee". (Isabel heeft wel een vriend maar geen kinderen).
Hij zegt dat zijn vrouw denkt dat hij haar bedriegt, maar dat is niet zo. Hij voelt zich wel opgesloten. Hij wil dat zij hem vrij laat, hij gaat heus niet naar andere vrouwen.
Hij zegt: "ze zeurt zo, ze wil me bijna een ketting om mijn enkel leggen. Zij is nooit zo vrolijk. Het kost me energie om haar op te beuren. Het is de kunst om haar niet te dicht bij te laten komen".
Hij knipoogt naar Isabel: "we nemen er nog eentje".

 

Ze vraagt waarom ze zijn getrouwd. Het was een statushuwelijk, ze hebben geen emotionele verbinding. Hij houdt wel van haar, maar er is te weinig vertrouwen. Hij zegt dat zijn vrouw niet op zijn level kan praten, ze is traditioneel. Hij is zijn tijd ver vooruit. Het beeld dat hij destijds had van een huwelijk komt met overeen met een huwelijk uit onze tijd.
Zijn vrouw is ontevreden, ze staat met haar armen over elkaar. Ze zijn gekoppeld door hun ouders: "het hoort zo".
Haar familie is welgesteld. Het is een verstandige verbintenis.
Ze is gekleed in een zwarte jurk en draagt een wit kapje op haar strak naar achter gedragen haar. Ook draagt ze een groot kruis om haar nek. Ze was zwaar gelovig, dat maakte ook dat hun huwelijk zo ingewikkeld was.

 

Hij heeft weer een boodschap voor Isabel: "lach eens wat meer, zoek je vrijheid op. Neem mij maar als voorbeeld, dan zul je je fijner voelen. Vermijd mensen die jou aan de ketting willen leggen. Groet ze en loop verder. Ga daar op een soepele manier mee om. Jij kunt dit ook.

 

"Kijk maar gewoon terug naar hoe mijn leven is geweest. Heb het gezellig maar kies voor jezelf.
Wees wat luchtiger. Word niet zoals mijn vrouw. Zo kijk jij ook af en toe. Doe dit alsjeblieft niet".
Hij schudt haar aan haar schouder, een beetje grinnikend. "Neem het leven met een kwinkslag.

Hij loopt naar zijn vrouw, ze kijkt hem streng aan. Hij trekt een gekke kop. Hij slaat een arm om haar heen en probeert haar op te vrolijken. Hij blijft echt bij zichzelf. Hij zegt: "ik doe gewoon mijn eigen ding". Hij laat zich totaal niet beïnvloeden door haar moody blik.

 

Isabel bedankt hem voor de mooie boodschap. Het is een boodschap met veel compassie en liefde.
Even later ziet ze hem naast een haardvuur staan. Hij straalt zelf zoveel warmte uit dat de vlammen breder worden. Alsof hij het haardvuur is.In het dagelijks leven zal een (haard)vuur een reminder voor haar zijn.Het vuur symboliseert de liefde, de warmte, de vrolijkheid, het fijne gevoel.

Het is belangrijk dat hij niet denkt aan de vrouw naast hem. Hij zegt: "ze staat er niet hoor".

 

Isabel zegt dat hij haar helemaal accepteert zoals ze is.
Hij kan alleen maar met liefde en warmte kijken naar waar ik mee worstel. Het haardvuur wordt nu heel groot. Hij heeft veel vertrouwen in haar, is ervan overtuigd dat ze dit kan. Zijn aanwezigheid en het haardvuur helpen haar. Hij wijst naar het haardvuur: "kijk hier maar naar, dit is belangrijk. Want ik sta ernaast".
Ze geeft hem een dikke knuffel, dat vindt hij fijn. Hij stapt in het vuur en wordt er één mee.

Een bijzondere man, zijn onvoorwaardelijke liefde voor andere mensen is uitzonderlijk.

 

Bij het nabespreken blijkt waarom ze moeite heeft met het onvoorwaardelijk aardig zijn naar anderen toe. Ze heeft het idee dat ze dan een stukje van zichzelf weg geeft. Als mensen haar vervolgens vervelend behandelen, voelt dat niet goed.
Ik leg uit dat de liefde die ze geeft, niet uit haar zelf komt. We staan in verbinding met het universum, de bron. Daar komt de oneindige stroom vandaan, wij geven het door. Als we liefde geven, in de vorm van een aardig woord, warmte of een goede daad, nemen onze eigen voorraad niet af. We geven de universele liefde door. Het is wel belangrijk dat we in contact blijven met het universum. Wanneer we ons afsluiten, voelt het inderdaad alsof we iets van ons zelf weg geven.

***