Show must go on ????


Show must go on. Begeleid met dit liedje blazen de deelnemers van The Voice of Holland de aftocht. Hun droom valt in duigen, ze hebben niet genoeg stemmen vergaard. Het is over en uit, helaas. Door het liedje onder de beelden te plaatsen, wordt ons de boodschap meegegeven dat je niet bij de pakken neer moet gaan zitten. Tranen weg, borst vooruit en huppekee, vooruit met de geit!

Januari 2014

Dat zette me aan het denken. Is dit de manier om met tegenslagen om te gaan? Zo snel mogelijk het verlies vergeten en je richten op de toekomst? En hoe moet dat dan, je richten op de toekomst als je het verleden met je meezeult? De mensen in mijn praktijk en ook ik zelf, waren meesters in het doorzetten. Niet zeuren, gewoon doorgaan! Op de lange termijn blijkt het toch niet zo handig...
Ik hoop dat de deelnemers zich niet op het verkeerde been laten zetten. Dat ze durven te voelen en hier gehoor aan geven. Een potje gaan janken, boos worden en hun frustratie eruit meppen. Dat ze hun teleurstelling toelaten, over het feit dat ze niet genoeg stemmen hebben gekregen. En dat ze ruimte geven aan het gevoel dat het niet eerlijk is. Of het nu terecht is of niet, doet er niet toe. Misschien waren de andere kandidaten wel echt veel beter. Het gaat om wat ze zelf voelen.

When you come out of the storm,
You won't be the same person
Who walked in
That's what this storm is all about

- Haruki Murakami -

Als die emoties eruit zijn, zullen ze weer ruimte voelen. Ruimte voor nieuwe ideeën, inspiratie en blijdschap.
Onze kinderen kijken ook massaal naar The Voice. Er is eindelijk weer een programma voor het hele gezin. Ze krijgen ook wekelijks deze boodschap ingeprent: Show must go on.
Kinderen leren van ons, volwassenen. Is dit wat we ze echt willen leren? Niet zeuren, hup, doorgaan? Veel mensen zullen antwoorden: als je dat niet doet, raak je in de put en kom je er misschien niet meer uit.
Dat is nog maar de vraag. Mijn ervaring is anders. Even stil staan bij wat er gebeurt en ruimte geven aan je gevoel, zorgt ervoor dat je weer bij jezelf komt. En bij je eigen kracht. En van daar uit zie je mogelijkheden en kun je weer verder.

Het zou fijn zijn als we onze kinderen dat mee kunnen geven. Het is een soort handleiding voor het leven. We kunnen het ze natuurlijk vertellen. Beter kunnen we het laten zien. Door zelf stil te staan in een moeilijke periode. En ons verdriet en boosheid niet te verstoppen. Kinderen voelen natuurlijk haarfijn aan als het even wat minder gaat met ons.
Als we daarna weer verder kunnen, is dat de beste les die we ze mee kunnen geven. Dat geeft hun vertrouwen in het leven. Ze zien dat mensen veel veerkracht hebben.

Het is goed om onze kinderen ruimte te geven voor hun gevoel. Vervelend gedrag komt vaak voort uit onderliggende problemen en hebben niet zo veel te maken met de situatie op dat moment. We zullen ze handvatten moeten geven hoe ze om kunnen gaan met boosheid en verdriet. Zodat dit niet opstapelt bij tegenslagen.
Hoe? Door de tijd voor ze te nemen. Dan komen de tranen vanzelf. En als ze boos zijn, leren we ze hun boosheid eruit te laten. Het wordt tijd om de welbekende strafstoeltjes van de "nanny" bij het grof vuil te zetten. Gooi de lijsten met regels in de prullenbak. Kinderen weten vaak wel wat goed is en wat niet. Dat ze onmogelijk gedrag vertonen, is geen gebrek aan kennis. Het is het onvermogen om te zijn wie ze zijn.
Door tijd te nemen voor onze kinderen en op te merken en te voelen wat ze nodig hebben, zijn de opvoed dogma's minder of zelfs niet meer nodig. Een compliment geven vanuit je gevoel is zo veel krachtiger dan te pas en te onpas je kinderen te bejubelen.
Ik weet zeker dat veel mensen dit ook wel weten. We zijn op een dwaalspoor gezet, maar gaan nu de wissels verzetten.

Kijk, dat we via de media voortdurend beïnvloed worden is nu eenmaal zo. Het is wel belangrijk dat we ons er bewust van worden. Dat, wanneer we bovenstaande slogan voorbij horen komen, er om kunnen glimlachen. In de wetenschap dat we hier niet meer intrappen. En het laten voor wat het is.
En dat we zelf vanuit ons hart leven. Ik weet dat dit een enorme opgave is. Ik heb ook een aantal jaren nodig gehad om het voor elkaar te krijgen. Maar, als ik het kan, kun jij het ook! Ik heb hierover geschreven in het stukje "leven vanuit je hart".
 

***