"Mooier wordt het niet"

Deze gedachte kwam in mij op toen ik op een ochtend dit tafereel aantrof.
 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


De kudde was al weer een eind verder, maar deze koe bleef achter. Terwijl de andere koeien graasden van het gras, deed zij zich tegoed aan het riet. Ze nam er alle tijd voor. Ze trok het riet eruit, kauwde het traag en keek intussen om zich heen. Ze had alle tijd van de wereld. De kudde liep gestaag door, maar deze koe trok zich er niets van aan. Het riet smaakte haar prima.
Minutenlang aanschouwde ik de koe en voelde haar rust. En ik herkende me in de koe:

"Volg je eigen intuïtie en blijf niet achter de kudde aandraven!"

Ik heb al veel geleerd van dingen die ik in de natuur tegen kwam. Je moet dan wel echt de natuur in, niet in een parkje dat netjes aangeharkt is. En, ook belangrijk, af en toe blijven staan of zitten, anders ren je er voorbij. Je leert je lessen juist als je er even de tijd voor neemt.

Met deze koe kwam het helemaal goed. Toen ze verzadigd was, loeide ze een keer en één van de andere koeien loeide terug. Ze wist welke kant ze op moest en sjokte er naartoe. Kijk, dat is pas vertrouwen hebben!

Naar aanleiding van dit voorval, zei iemand tegen me dat ze ook meer vanuit haar hart wil gaan leven. Dat hoor ik vaker. Het is een mooi streven.
Mijn eigen ervaring is het volgende: voordat je vanuit je hart kunt leven, zul je het eerst moeten voelen. En dat is niet voor iedereen vanzelfsprekend. Een mooi onderwerp voor een volgend stukje!


***
 

September 2013

gallery/koe